Wat er schuilgaat achter de mooie plaatjes – een terugblik

This post is also available in: enENG

Het is toch niet zo makkelijk.
Toen ik van school kwam dacht ik dat ik alles beter wist. Ik had immers net mijn diploma gehaald en volgens het boekje kon het allemaal veel beter. In mijn ogen was mijn vader niet echt een goede boer.

We zijn nu 2 jaar verder en we zitten op een prachtige, bijna idyllische, plek in Rotstergaast. Ik zou wel even laten zien hoe het boeren moest en dacht dat ik de wereld aankon. Maar na 1
maand vaarzen (koeien die voor het eerste kalven) melken, zat ik huilend als een klein kind aan de etenstafel tegenover mijn vrouw. Ze zei: “het komt allemaal goed Bart, dat weet ik zeker”. Ze had gelijk. Maar ik heb dus ook mijn grenzen. Ik kan dus wel kapot.

Ik had bijvoorbeeld (vond ik zelf) een netjes eigen vermogen waarmee ik de eerste 2 jaren ruim kon overbruggen. Maar dat bleek dus niet het geval. In december 2014 was mijn vermogen al aardig geslonken. Ik kom uit een situatie waar veel mogelijk is. En als het niet kon dan waren daar mijn ouders wel die even rustig op de rem drukten. Ik vond ze dan maar ouderwets, maar de klappen kwamen niet hard aan. Nu moet ik ze volledig zelf incasseren en die komen wel eens heel hard voorbij. Ik ben dus zelf diegene die dit het meeste moet leren. Ik was zakelijk dacht ik, maar als het erop aankomt beslis ik toch met mijn hart.

Toen we begonnen met het houden van kippen dacht ik letterlijk dat we het Ei van Columbus hadden uitgevonden. Simpel en doeltreffend. Ik had al op internet gezocht naar een mooie auto. We rijden nog steeds in onze Fiat Punto, maar ach, deze rijdt ook prima. Ook dacht ik zelf dat ik wel goed kon verkopen. Ik zou die eieren wel even aan de man brengen. Dat bleek toch fiks pittiger dan gedacht. We zijn het als boer niet meer gewend om na te denken over ons verhaal. De fabriek haalt de melk immers toch wel op.

We zijn begonnen met lege eierdoosjes van de Aldi. Onze vriend Bert van Asperen vertelde al snel dat het zo niet werkt en dat we toch goed moesten gaan nadenken over een “merk”. Hoe je dat het beste kan uitdragen. Gelukkig wilde Bert graag meehelpen aan deze uitdaging.

Een leuk merk bedenken is niet alleen een groen eierdoosje. Het is het hele verhaal. De kwaliteit van het product, de service die je verleent en het vertrouwen dat je krijgt. Te laat leveren kan je klanten kosten. Een heel bijzonder leerproces, waarin je ontdekt dat iedereen die een product van je koopt voor een klein deel meehelpt aan je droom.

De droom is om een boerderij te ontwikkelen, die tijdloos is en waarbij de kringloop zo rijk wordt, dat hij onuitputtelijk wordt. Zodat de volgende generaties net zo van de omgeving kunnen genieten als dat wij nu doen.

Het is nog lang niet perfect of netjes. De tuin is verwaarloosd en dat zal waarschijnlijk ook nog wel zo blijven. Maar ik geniet van het stadium waarin we nu zijn. We zitten bijna elke ochtend gezellig aan de koffie. Soms de peren te schillen uit eigen tuin of de aardappelen, als er veel mensen mee-eten. Ik kan onze pasgeboren zoon bijna elk moment van de dag zien. En als je eenmaal kinderen hebt, dan is dat toch waar het allemaal om draait. Je ontdekt dat je meer respect krijgt voor je ouders, die hun leven lang ook werken aan een droom, die ze als jong volwassen hadden (ik kan me nog herinneren dat mijn vader vroeger ook bang was om failliet te gaan). Maar ook dat je alles zelf echt niet kan. Als boer en ondernemer ben je toch eigenwijs. Ik dacht dat ik wel wist hoe een website eruit moest zien, tot ik geen tijd meer had om hierover na te denken. En Bert op eigen initiatief met een ontwerp kwam. Zo mooi had ik zelf nooit kunnen bedenken. Daarom hebben we nu maar besloten dat het veel verstandiger is om mensen te zoeken met de zelfde passie in hun eigen vakgebied.

Passie voor kwaliteit van leven, waarin geluk toch wel bovenaan staat. Daarin ben ik dankbaar voor iedereen die meehelpt aan dat geluk. Mijn vrouw die in moeilijke tijden toch zegt dat ze heel erg gelukkig is en van me houdt. Mijn schoonvader, die als ik handen te kort heb wel even zorgt dat alles doorloopt. De weekeind- en vakantiehulpen die bijspringen, omdat zij ook trots zijn op de boerderij. De melkers die graag even meehelpen als ik moe ben. De buren die snel van bed komen als de koeien weer eens zijn ontsnapt. En natuurlijk de loonwerkers en de boerenwinkels die het niet erg vinden als ik vraag of ik de rekening een maand later mag betalen.

Deze ervaringen maken dat ik ook maar gewoon mens ben. Iemand in een groter holistisch geheel. Met fouten en zeker niet iemand die de waarheid in pacht heeft. Ik hoop dat dit mij een mooier mens maakt.

Fotoshoot boerderij-17

Help onze boerderij naar 1000 jaar en meer... Deel dit bericht

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *